لیگ قهرمانان اروپانوستالژی

شب فتح پاریس توسط منچستریونایتد

به مناسبت سالگرد کامبک پاریس
برای امتیاز به این نوشته کلیک کنید!
[کل: 2 میانگین: 5]

پرده اول، قبل از آن

سولشایر می­گوید منچستر یونایتد برای برگرداندن غرورش به پاریس می­ رود. بازی رفت در اولدترافورد را دو بر صفر واگذار کردند. اولین باخت مربی نروژی. یونایتد با سولشایر خوب شروع کرد ولی بازی با پاریس امباپه کابوس شیاطین شد.

دو بر صفر. کار ما تمام است. تا به حال تیمی با کسب این نتیجه در خانه، کامبک نزده است. پاریسن ژرمن در راه یک سره کردن کار اوله و شاگردانش

پرده دوم، بازگشت باورنکردنی

به پاریس می رسند. پل پوگبا محروم است. مارسیال و لینگارد آماده مصدوم شده اند. ماتیچ و هررا مصدوم.جایگزینان آن ها، مک تامینی تنها 21 سال دارد و فرد تا به حال یک بازی خوب هم نداشته است.

هیچ چیز جالب نیست. یک باخت دیگر انتظار یونایتد را می کشد. سوت بازی زده می شود. یونایتد عجله کن. تو تیم بزرگ تر هستی. توپ در مقابل پای لوکاکو می افتد. بوفون جا می ماند. غول بلژیکی گل می زند. خیلی زود امیدها زنده می شود. ما نیامده ایم که بمیریم. ما منچستریونایتد هستیم.

ده دقیقه بعد. پاریسن ژرمن گل می زند. چه راحت منچستریونایتد گل خورد! دیگر همه چیز تمام شده است. برگرد خانه منچستریونایتد.

توپ در میانه میدان به رشفورد می رسد. رشفورد تلاش می کند شوت بزند. مارکوس، بوفون درون دروازه است! او از این فاصله گل نمی خورد. به هر حال شوت می زند. وای! توپ از دستان بوفون جدا می شود. لوکاکو خودش را به توپ می رساند. گل! نگاهی به کمک داور … آفساید نیست.

آفرین روملو. دو بر یک. نزدیک تر از همیشه هستیم. ادامه بدهید، فقط ادامه بدهید.

اریک بایی مصدوم شده. قرار است تعویض شود. قبل از این هم شب خوبی نداشت. چه کسی قرار است به زمین بیاید؟ آخر روی نیمکت همه بازیکنان جوان و کم تجربه هستند. دیوگو دالوت انتخاب شده است. خرید مورینیو. او یک بازیکن معمولی است. انتظاری نداریم.

بازی ادامه پیدا می کند. پاریس چند موقعیت خوب از دست می دهد. دیماریا گل میزند. یک گل چیپ. ولی گل آفساید اعلام می شود. کمی بعد اشلی یانگ توپ را در مقابل خط دروازه قطع می کند. خیلی نزدیک بود. شانس آوردی یونایتد.

امباپه با دخیا تک به تک می شود. دفاع یونایتد به هم ریخته است. دخیا دریبل خورد. همه چیز تمام شد. این توپ باید گل بشود. اسمالینگ از راه می رسد و توپ را دفع میکند. توپ به برنارد می رسد. تیر دروازه !

اما این شانس نیست. این یونایتد است. یادت می آید چطور فرد همه توپ ها را قطع میکرد؟ یادت هست غیرت مک تامینی را ؟ تعصب اشلی یانگ را چه ؟ اسمالینگ را یادت هست که چه سریع کنار امباپه ظاهر می شد؟ رشفورد را دیدی ؟ یادت می آید 18 سالگی اش را ؟ او خیلی زود بزرگ شد.

او حالا یک مرد است. لوکاکو دیدی چطور از فرصت ها استفاده کرد؟ منظورم این است که مگر چقدر پیش می آید مدافعان و دروازه بان ها در بالاترین سطح همچین اشتباهاتی کنند.

اوله کنار خط. به یاد فینال 99 میفتی. یادت هست اوله چطور مثل یک کودک خوشحالی میکرد؟ مشت های گره کرده فرگوسن یادت هست ؟ به او سرمربی گری یونایتد می آید. زیباست …

دقیقه 88 . هر چه بود همین بود. بازیکن های آکادمی کم کم به زمین آمدند. ما این بازی را میبریم ولی صعود نمیکنیم. دقیقه 89 . رشفورد به دالوت پاس میدهد. او شوت می زند. یک کرنر. نه بیشتر. اما نه.

داور مشوک است. دالوت مطمئن است. توپ به دست کیمبمپه خورده. داور صحنه را بازبینی می کند. این اولین بار است که یونایتد و کمک داور ویدیویی به هم می رسند. داور به زمین برمیگرد.

چشم ما به دست های داور. پنالتی ! پنالتی برای منچستریونایتد. ممنون تکنولوژی. ممنون دالوت. ممنون امباپه.

رشفورد پشت توپ. بوفون رو به رو. دروازه بانی بزرگ. گل بزن رشفورد. او را مغلوب کن.

تو یک بازیکن بزرگ می شوی، اما نه چند سال دیگر. درست همین امشب. چند ثانیه ی دیگر. رشفورد به توپ ضربه می زند. دور ازدستان بوفون. گل ! منچستریونایتد به مرحله بعد می رود!

پرده سوم، بعد از آن

چه شبی است!  شادی بازیکنان را نگاه میکنی. بعضی هایشان بچه اند. آخر چطور ممکن است ؟ آیا این ها به خاطر مرد نروژی است؟ آیا او غرور را به منچستریونایتد برمیگرداند ؟

گری نویل را ببین. شخصا با اوله مصاحبه می کند. سر از پا نمیشناسد. می گوید یک قرارداد مادام العمر به اوله بدهید و مجسمه اوله را رو به روی اولدترافورد بسازید. آیا درست می گوید؟ باید ببینی. مطمئن نیستی که چه خواهد شد.

اوله، همان بچه ها بزرگ شدند!

دو سال گذشت. زیاد نیست ولی هنوز هم نمیدانیم چطور این اتفاق افتاد. گاهی به عقب نگه می کنیم و با خود می گوییم این “منچستریونایتد” بود که این اتفاق را رقم زد. این که منچستریونایتد تسلیم نمی شود.

مهم نیست بازیکنانش محروم و مصدوم باشند یا در تصادف هواپیمایی فوت کرده باشند، آن ها هرگز نمی میرند. این در شناسنامه منچستریونایتد است. هر لحظه و هر جا از تاریخ آن ها این را نشان می دهد. طرفداران این را می دانند، بازیکنان این را می دانند. این ایمان در این باشگاه وجود دارد که ما از خاکستر برمی خیزیم و هرگز نمی میریم. پس به افتخار منچستریونایتد ما!

 

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

بیست + 6 =

دکمه بازگشت به بالا